artFart

skrifaði umfjöllun um nokkrar sýningar á artFart sem birtast vonandi í einhverju blaðinu á næstunni en mig langaði að henda þeim inn hérna líka.

"Síðan 2006 hefur sviðslistamönnum verið gefinn sá kostur að sýna sig og sjá aðra undir hátíðarnafninu artFart. Þessi hátíð stendur yfir í nokkrar vikur um sumartímann og mega allir sem vilja setja upp leikhús sækja um þátttöku. ArtFart býður upp á sviðslistir, þ.e. leikhús, dansleikhús, dansverk, gjörninga, innsetningar og gagnvirkt leikhús en einnig fyrirlestra, ‘workshop’ og fleira í þeim dúr. Þetta er gullið tækifæri fyrir tilraunaleikhús og listamenn sem vilja koma sínum rannsóknum upp á yfirborðið. Hátíðin er sótt af bæði fagmönnum og áhugamönnum úr leikhús- og dansheiminum, og er hún einkar aðgengileg almenningi sem er kannski orðinn þreyttur á söngleikjum og sömu andlitunum.
Hátíðin í ár var sú viðamesta til þessa og gekk allan ágústmánuð, þar sem hægt var að kíkja á eitthvað nýtt uppá hvern einasta dag. Í fyrsta skipti var hátíðinni stýrt án listræns stjórnanda og öllum gefið færi á að taka þátt ef þeir vildu. Ég held að það hafi bara gert hátíðinni gott, svo lengi sem stjórnendunum hennar er ekki ofviða að skipuleggja alla þessa viðburði. Ég vil nota tækifærið og hrósa aðstandendum hátíðarinnar fyrir vel unnin verk, og um leið þakka þeim fyrir að færa okkur gommu af leik, dansi, spuna og öllu þar í milli. Það var margt í boði og verkin jafn mismunandi og þau voru mörg. Við kíktum á nokkra atburði og langaði að deila fáeinum þeirra með ykkur. Þess má geta að þessir atburðir stóðu endilega ekkert uppúr fyrir okkur, en einhversstaðar varð að velja og hafna.

Ég sé þig – Leyf mér að sjá þessa leggi dansa. Ég er ekki að fara að stanza. Glansa

Leikhópurinn með langa, óþjála og eftirminnilega nafnið samanstendur af sex stúlkum sem eru; Ásrún, Berglind, Kara, María Þórdís, Rósa og Þyrí, allar með tölu nemar á fyrsta ári á dansbraut Listaháskólans. Áhrifavaldar þeirra voru tvær manneskjur sem rifust á kaffihúsi, og stúlkurnar af einskærri forvitni og líklega sökum þess að það er eðlislægt manninum að hnýsast í annarra manna hluti, ákváðu að setja upp verk spunnið út frá nákvæmlega þessu. Forvitni, kærustupörum, rifrildum og svo bættu þær rokkinu við. Ég sé þig er æðislega rokkuð sýning sem fær mann til að iða í áhorfandasætinu við tónlistina og langa til að henda sér á gólfið með þeim, þangað til að maður fær svo undarlegt sjónarhorn á líkama þeirra að mann langar ekki til að horfa lengur, en fyrir forvitnissakir, ákveður að kíkja með öðru auganu. Áhorfendurnir sátu í sínum hvorum enda anddyris Austurbæjarbíós og verkið fór fram milli þeirra, dansararnir sátu meðal áhorfanda sem gerði það að verkum að áhorfandinn í hinum enda sviðsins varð eins og leikmynd, og viðbrögð hans/hennar kryddaði sýninguna.
Þetta gaf einnig færi á skemmtilega vandræðalegum augnsamböndum áhorfandanna í milli, sem þeir gátu sjálfir spilað með til að bæta salti við sitt hæfi við það sem dansararnir buðu uppá.
Það er svo gaman að sjá unga listamenn koma saman í þeim eina tilgangi að búa til list. Það er ákveðin gredda, eða ungdómslistagredda sem fylgir þessu sem er svo heillandi og tær. Stelpurnar vildu fyrir alla muni sýni hvað þær gætu búið til og þeim tókst vel til, leikhússkotið dansverk með æðislegan undirtón. Það verður að minnast á tónlistarmann hópsins, sem gerði þetta allt betra en hann gegnir nafninu Þorbjörn Kolbrúnarson. Þorbjörn gegndi eiginlega hlutverki plötusnúðs og æsti áhorfendur, passaði að stelpurnar væru samhæfðar á gólfinu þegar þess þurfti og brilleraði í alla staði. Fastur takturinn virkaði einkar vel sem var svo toppaður þegar Berglind tók gamla Four Tops lagið Reach Out og hljómaði alveg eins og upprunalegi söngvarinn Levi Stubbs. Í heildina skemmtileg, forvitnileg og töff sýning.

Fresh Meat - Sigríður Soffía Níelsdóttir og Snædís Lilja Ingadóttir

Fresh Meat er ein af fjórum dansverkum sem Sigríður stendur á bakvið á artFart í ár og eitt af þremur dansverkunum sem Snædís tekur þátt í. Heimilisofbeldi er vinsælt umfjöllunarefni, og oftar en ekki erfitt að reyna að taka einhvern pól í hæðina sem ekki hefur verið bent á áður. Sigríður og Snædís lögðu upp með heimilisofbeldi, og þótti það viðeigandi sérstaklega núna þegar lífið leikur ekki við okkur og atvinnuleysi í hámarki, og spunnu verkið útfrá dómum af haestirettur.is. Fresh Meat er samstarfsverkefni þeirra tveggja og Bjarkar Viggósdóttur sem sá um sjónræna umhverfið og Lydíu Grétarsdóttur sem sá um hljóðmynd. Leikmynd og lýsing Bjarkar er einstök, hún skapar rými sem er ósnertanlegt en algerlega gagnsætt, hvítt og saklaust en samt svo fullt af reyk að áhorfandanum líður eins og það sé verið að reyna að hylma yfir eitthvað. Það tekst, því í byrjun eru hreyfingar dansaranna mjög óskýrar, og erfitt að greina hvaða útlimir eru á hreyfingu og hvað sé nákvæmlega að gerast. Sýningin er svolítið lengi í gang, en heldur dampi og kemur Björk stöðugt á óvart. Hvernig hún spilar með liti og samsetningar, óvæntar uppákomur og hreinleika rýmisins þegar báðir dansarar eru svartklæddar og skuggalegar. Lydía vinnur rosalega vel með tónlistina og nær að gera andrúmsloftið hrollvekjandi og óþægilegt en á sama tíma passa þessi hljóð fullkomlega við það sem áhorfandinn sér. Sýningin er því eyrna og augnakonfekt, dansinn á fallega spretti og Sigríður og Snædís finna nokkrar skemmtilegar útfærslur á kúgun, sem kitla hláturtaugarnar á óþægilegan hátt, þarna er stutt milli gamans og alvöru. "

neeeeei sjitt ég er ekki hætt!

þetta mun ekki deyja!

LENGI LIFI BLOGGIÐ!!!!


(þá meina ég ekki moggabloggið, blablablablablabla.blog.is)

maður mættur aftur til london
ég var búin að sakna hennar frekar mikið og vinanna minna hérna, mest sakna ég auðvitað smáraskrímslisins! muhahaha!

það var rosalega gaman á íslandi þar sem ég náði að eyða miklum kvolití tíma með fjölskyldunni, eitthvað sem mér þótti mikil þörf á og hafði gaman að.

íbúðin mín er samt því miður rosalega rosalega skítug og þegar ég hef náð þessu kvefi úr mér verður allsherjartiltekt á hjólabuxum og stuttermabol. íbúðin er vægast sagt ógeð. ég er ekki ánægð.
en hvað um það, mér finnst ekkert leiðinlegt að taka til sjálf.

svo ætla ég bara að byrja að lesa leikrit.

bless bless á meðan ég lofa að ég skrifa eitthvað brjálað hérna á næstunni.

Pabbi OOOO!

MIG LANGAR EKKI AÐ FARA STRAX!

betlarinn

það er miðaldra leggjalaus maður sem situr í hjólastól við hliðina á blómabúð á aðalgötunni hérna í Tallinn, hann skiptist á vöktum við eldgamla konu í loðfeld.
í dag var ég að labba framhjá honum þegar farsími hringdi hátt, ég snéri mér við og leggjalausi maðurinn svaraði í síma sem var mun flottari en minn 5 ára gamli sími. hann virtist þó ekki vera búinn myndavél, minn er það ekki heldur.

ég er að spá hvort þessi maður betli peninga til að kaupa sér inneign?

kennararnir mínir hérna eru svo miklir töffarar og rúsínur að mig langar að knúsa þá alla í klessu.

um hvernig það er að búa ekki á eyju þegar maður er fullur

ég stóð við strætóskýlið mitt í gærkvöldi hámandi í mig súkkulaði eftir að hafa séð eina af þeim betri leiksýningum sem ég hef séð og beið eftir strætó, klukkar var rétt korter gengin í ellefu.

ganga þá til mín ungir drengir, sumir myndu segja þá vera í fjötrum óminnishegra en ég myndi segja að þeir hefðu verið vel hífaðir, þótt um sama hlut sé að ræða þá gætir hérna formsatriðismismuns(er það til?).
þetta gerist á mánudagskvöldi nota bene.

samtalið hljómaði einhvernveginn svona:
þeir ávarpa mig á eistnesku
-ég svara þeim á íslensku vitanlega
þeir ávarpa mig aftur á eisnesku og segja að ég sé finnsk
-ég svara þeim á íslensku að ég sé vissulega ekki finnsk en það sé ágæt tillaga hjá þeim
þeir ávarpa mig á finnsku, óska mér gleðilegra jóla, blóta á finnsku og hlæja svo á eistnesku
-ég svara þeim aftur á íslensku að ég sé alls ekki finnsk en skilji þó vel hvað þeir séu að segja, bæti því við að ég sé kúltúrískt kamelljón og pólíglott.
þeir spyrja mig á bjagaðri dönsku hvort ég sé norsk
-ég segist vera íslensk, að sjálfsögðu á hinu ástkæra ylhýra
annar þeirra spyr mig hvort ég tali ensku
-ég svara fljót í bragði; of course
framhald samtalsins fer fram á ensku, utan einn part þegar annar þeirra tilkynnir mér að hann hafi búið í danmörku, ég spyr hann auðvitað á dönsku hvort hann tali ekki tungu danaveldis og hann svarar auðvitað fljótur í bragði með æðislegum dönskum hreim að það geri hann svo sannarlega.
á þessum tímapunkti klórar vinur hans sér í höfðinu og varpar þeirri spurningu fram; hvers vegna norrænar þjóðir tali svona mörg tungumál.
mér fannst þessi spurning leiðinleg og ófrumleg og svara henni ekki.

og hlaupum nú hratt yfir sögu eftir þessa tungumálasúpu

þessir ungu herrar buðu mér að fara í puttaferðalag með sér til Riga, því þar ætluðu þeir sko að djamma vel og lengi. partýaðstaðan í Tallinn var ekki nóg fyrir þá, heldur þurftu þeir að fara alla leið til höfuðborgar Lettlands og þar sem þeir voru svona fullir og gátu ekki keyrt ætluðu þeir bara að húkka sér far, taka strætó út á hraðbrautina og finna sér leiðina þaðan.
ég þakkaði pent fyrir boðið en sagðist þurfa að mæta í skólann næsta dag því við værum að æfa leikrit og mig mætti ekki missa þar, enda aðalstjarnan eins og vanalega (innskot höfundar).

þá kemur upp úr krafsinu að annar drengjanna er dansari, þekkir fullt af fólki sem ég þekki, og var að fara að sýna þann 28. mars næstkomandi í leikhúsinu sem ég hafði hálfri stund áður stigið útúr eftir að hafa séð generalprufu af fyrrnefndu úrvals leikriti, eða Hvernig Á Að Útskýra Myndir Fyrir Dauðum Héra. Hann sagðist myndu bjóða mér ókeypis því ég væri svo hreinskilin stúlka, og bað mig endilega að taka Björk Guðmundsdóttur með á sýninguna. Ég sagðist skyldu reyna en hún væri nú líklegast bara heima hjá sér, hvarsvosum hún ætti nú heima, er það ekki í usa?

Við ræddum hin ýmsu mál, þessi ágæti drengur að nafni Ivar, vildi meina að listin væri rotin og lítið hægt að gera, hömlur samfélagsins væru svo gífurlegar. (þetta sagði hann alls ekki heldur baunaði hann út úr sér fræðiorðum og existensíalískum hugtökum sem ekki nokkur leið var að fá botn í og sagðist svo vera heimskur dansari).

ég tók í höndina á honum fimm sinnum og sagði að hann væri sniðugur kall, ég hlakkaði til að sjá hann 28. mars í leikhúsinu, það var líka til þess að fá þessa drengi til að fara úr strætónum mínum því það var farið að nálgast stöðina mína og endastöðina þar með talið ískyggilega mikið, og ekki ætlaði ég að draga með mér óþekkta eista upp á svefnpláss, þótt annar þeirra væri dansari.

þessir ágætu herramenn stökkva út tveimur stöðvum áður en kemur að minni og ég kveð þá með virktum. þeir muldra báðir; hvar í andskotanum erum við, og stökkva svo út.

ég brosi við og hugsa, djöfulsins vitleysingar.. en stætóferðin mín var þeim mun skemmtilegri fyrir vikið.


svo fór ég að pæla, mikið rosalega hlýtur það að vera hættulegt fyrir fullt fólk að hafa þann möguleika að geta rúntað til annarra landa á fylleríum.
ég vona bara fyrir þeirra hönd að þeir vakni ekki í úsbekistan.



ps. sýningu drengsins er að finna hér þann 28.mars http://www.no99.ee/en/kavas/